|
می رقصد
فضل حق فکرت
ز دور چشم مستت عاقل و دیوانه می رقصد
به دامت مرغ دل را بین چنین بیدانه می رقصد
چو دیدم ای بت زیبا دو چشمت را ،به دل گفتم
خدا را وه که گویی باده در پیمانه می رقصد
اگر یکسو نمایی پرده ازرخ ای بهشتی رو
زنور بی مثالش کعـبه و بتخا نه می رقصد
کجا مهرت زدل بیرون رود گرخاک گردم من
بیا بنگر که مرغ جان من مستانه می رقصد
شد م« فکرت» ا سیر زلف پیچان پری رویی
زبس مستم به پای جان من زولانه می رقصد
مليار ويانا
ما وبښه
پاکه خاونده دی
کې څه تدبير دی
چی دچا يو چاته ته د بل تقدير دی
څوک له خوښۍ او له مستۍ ګډيږۍ
څوک د څوچونو په سيلاب راګير دی
شته چې د زړه دا غونه يي شمار نلري
شته چې د ظلم د ماڼۍ امير دی
شته چې ليلا سره خپل جام جنګوی
شته د هجران د جيلخانو اسير دی
نو زه د ژوند ته اخر څه ووايم
چې هر لحظه يي د احساس په وير دی
خاونده ما حفيظ مليار وبښه
که می له ژوند اخيستی بد تصوير دی
سميع الدين افغاني
دخدای حکمت دی
د وطــن ښکلـــې
هـــوا ښه طبيعت دی
په وطن کې اوسيدل دخدای نعمت دی
هره
سيمه هــــره
خوا ښکلې درې دي
موږ ته پاتې ترينه ښکلې خاطرې دي
اوسيدلو هرطرف
ښکلو ځايو کې
دوطن ښايسته بانډواوسردروکې
يو ورځ د ننګرهار په لور مونيت شو
ديودوست دښادۍ رسم يې علت شو
محمودخان پله کې تم ځای وه دبسونو
ور روان وه ننګرهار تــه
پــه لسګونـو
ما اودوست مې په لمړي سيټ کې دبس
موټـــــروان تــــر
څنګه کيناستو خلص
چې روان موږ په مقصددننګرهارشوو
په ستايلو او قصو د هغه ښار شوو
يوګـــړۍ لا تيره نـــه
وه د ز مــــان
د ماهېپر ها چړاېي
شــــو له
عيان
ډيــــره ښکلــــې
منظــره د مــــاهېپر
داوبـو هغه ابشار شــــو
پــــه نظــــر
يوسپين
ږيري
وويل ښکلی طبعيت دی
دې
ابشار او دې
ماهيانو کې حکمت دی
ځوان ويلې: څه حکمت لري ماهيان؟
چې ابشار ته په ختو دي سرګردان
تر يوحده دې ابشارته چې رسيږي
وس يې نه رسيږي بيرته ځينې وليږي
داناپوهه دي بې ځايه وهې زور
ښه به داوي چې واپس شي کور په لور
زوړ
ويل:
دغه حکمت دی چې زې وايم
د مــــاهيان د ختلو عــــلت
ستايم
ويل :
ماهيان ابشارپــه سر کې زيږدلي
هغه تيګې هغه کاڼـــو
کې لـــوی شوي
تريووخته پورې هلته کړی
ژونددی
خېل روز ګارځني اخستی پوره خونددی
بيا کوم وخت چې اوريـدلي
بارانونــه
پــدې سيمه کــې
راغــلي سيلابــونه
دوی ېې لاندې د ابشاره غورځــولي
بس همدلته په همدې ځای کې لوی شوي
اوس چې لږ څه د طاقت او لږ د ځان دي
د خپل دزيږنده ځایو نو په ارمان دي
هر پرواز کې په دې هیله
او آرزو
دي
په امید دځوانۍسيمو په لیدو دي
په خپل زور او په قوت ورپوته کیږ ي
هاکم ز وره ماهيان بـیرته
ترې راولیږي
ددوی صرف هدف ليدل دخپل مالت دی
پدې فکرچې بـه وران که سلامت دی
دا علت دی چې مالت په هر چاګران دی
پرې خوشاله دی غريب یاچیرې خان دی
پدې راز اوس هم هغه خلک پوهيږي
چې د خپل وطن نه لرې کې اوسيږي
وطن ګران دی تر هر څه وطن عزت دی
په مالت کې اوسيدل دخدای نعمت دی
---------------------------------------
سميع الدين افغاني
م .کال
۵
٢ -
٢
-
٢٠١١
حفيظ
مالیار
زنګوم به
دې
شونډې
به کړم سرې جوړ به انګار کړم
بل به کړم لمبې تابه ازار
کړم
سرې
سترګې مې ګوره شرابي ښکاري
مه راځه نږدې تابه خمار کړمه
ګلونه
تنکۍ يم په لاس نه درخم
نه چې تا له ژوند ځينې بيزار کړمه
ګل د اننګو کې مې عطرونه شته
زړه به درته تور زه له بهار کړمه
ای
حفيظ ملياره زنګوم به دې
زلفونه به ټال درته تيار
کړمه
اسد ميوند
دپرون مشره
زماكابل دې په لمبوكې
پريښود
ته دپاريس ښاركې منلې
شولې
زماپه
وينوباندي رنګ لاسونه
ته راته
بياڅنګه سپيڅلي شولې
زماله
كليوهديري جوړي شوې
ته ديوروپ
ښكلوښاروكې اوسې
زمادژونددهرارمان قاتله
ته لاژوندى په
سروګلوكې اوسې
داستابچيان دنګ
محلونه غواړي
زماولس
پرسرڅپرنه لرې
داستاميرمن
زلفي خوري ګرځوې
دوطن كونډه مې
دلبرنه لرې
ديتيمانودرته
څه ووايم
څېري ګريوان
ببرسرونه ګرځي
لارښوديې
تادخپل هوس قربان كړ
ځكه په
دښتواوپه غرونوګرځي
زماسپين ږيري
دلته وينې ژاړي
ته دي شراب
اوشونډي سرې ستايې
دپلارنيكه
كورته دي اورواچوه
اوس
دپردوكلي،كوڅي ستايې
مكارملاخولاترتابدتر وو
ماته يې
دستوروډكې شپي ښودلې
دژوندله حٌسن
نه يې بلاجوړه كړه
ماته يې جنت كې
سپيني سري ښودلې
زه يې دزړه له
تيارونه وم خبر
ماخودخداى په
نوم غزاكوله
دخپلووږوتږوخلكو ګټه
په خداى قسم
ماله هرچاكوله
زه يې
دحوروپرتصويرمئين كړم
خپله يې
دپيغلوهوسونه كول
زماپه مرګ يې
ځانته ژوندجوړاوه
په خپل حرم كې
يې خوبونه كول
زه چې دوران
وطن انځورته ګورم
ستاد
ظلمونوكارنامي ليكمه
داافسانه نه ده
تاريخ دى ګوره
ستادجبرونوزمانې ليكمه
-۲۰\۲\۲۰۱۱
هادی - عروس سنگ
آواز خدا
تا نگردد نیک و بد ازهم جدا
تا
نیفتد ظالمان ازدست و پا
خون
میریزند و آتش میزنند
نام
آنرا مینهند حکم خدا
آنچه
میخواهند آنش میکنند
با
فریب وخدعه ورسم خطا
جمله دزدان
وطن یکجا شده
غارت وچور را مینامند غزا
دین را مسخ و پاشان کرده اند
رهبران
خود فروش خودنما
نیست هرجانی
مسلمان گرچه گفت
نعره
ی تکبیر وکلام لا الا
تو قناعت
کن ای ابنای بشر
که خدا
بفرست ترا یک رهنما
هرکسی ازخود کشیده رسم وراه
ازبرای
خوردن خون شما
یککتاب و
یکرسول و یکخدا
این
همه فرق ومذهب ازکجا ؟
فاسقان این
جملگیرا ساخته اند
تا
که مردم را زحق سازند جدا
تخم نفرت
بین مردم کا شتند تا کنند بر مردمان جورو جفا
ا ز نفاق
وکینه بین مردمان میبرند سود ازاصول ناروا
هرطرف فریاد
و درد و ماتم است مرثیه، زاری ، اشک است و عزا
ناله و درد
آنقدر افزون گشت که بگنگ و کر شده بانگ رسا
ظلم آنان ازحدود خود گذشت تا رسید آواز غیبی ازخدا
:
این جنایاتیکه غداران کنند نیست این منظور در فرمان ما
!
آفریدم من تمام زنده جان کی نمودم خلق خونخوار دو پا
؟
خالق
انسانم ،اما نی چنین سرکش و بیرحم و پر از مدعا
بهر این دزدان
و این غارتگران
راه دیگر
نیست جز راه فنا
عبدالسلام اندړ.....ځوانه
تجربه
څلوريځه
په
دې کلي کې مې ژونـدپه دوزخــو
کي تېــرکړ
دســروګلــونو
پـــه اُميــدمي پـــه اغـــزوکي تېــرکړ
اې
خدايه زما پــه مـــرګ بـــه راتــه څـــه راکــــوې
چـې مي ژونــد دجـنـتـونـو پـه ارزو کـي تـېـر کــړ
سمیع الدین افغانی
يوعجيبه خاطره
يو
عجيبه خــــاطــــره د تير وخـــتونــو
پــه ښوونځی کې د لسم ټولګي کلونو
هره ورځ درس اوتعليم ،کتاب درسونه
امتحان وه هم کامياب ،ناکام وختونه
يـــوه ورځ ټولګي کــــې وويـــل استاد
نوې زيري درکــوم چې شۍ پــرې ښاد
ويل سبابه درس ټولګي کې نه تيريږي
پروګرام به بيا په بل ځای کې جوړيږي
سبا تاسې شاګردان ځــي سرګرمۍ ته
هــم تفريح او يــــو نوې سير علمۍ ته
چې سبا مـــوږ دخپل کوره راروان شو
د استاد په پلان پــــوه هغه زمــان شو
ويل چې ځو د ځو بڼ ښکلو نندارو ته
تاسې بولم دژوندون رنګين صحنوته
هر ژوندي ته چې ورځۍ وکړی پرې فکر
ټول ياداشت کړۍ بياټولګي کې کووذکر
چــــې ور ورسيدو دغــــه د ځو بــــڼ ته
تلوسه مـــو شوه د هر ژوندي ديدن ته
وه پــــه بڼ کې ټــــول وحشي ځناوران
څوک حيوان څوک يې ښايسته پرنده ګان
چا بيا وليکه ياداشت پـــه بيزو ګانو
د هــــوسيو پـــه واړه واړه بچيانـــو
چا شروع کړه دزمرو د ژوند صحنونه
د هغو د ژوند او ځـــای د اوسيدو نه
زه او دوست مې يو خبر تــه شو حيران
هغه دم يــــوه صحنه شــــوه را عيان
ما ويل ګورۍ دی حالت نه لږ خبر شۍ
سيمساره او داچـــرګوړو تــه نظر شۍ
سيمسارې اوبو د ډنډ نـه سر اوچت وه
د دوه درې ورځو چـــرګړوبــدحالت وه
څوک په سر د سيمسارې باندې روان وه
څوک ترې لرې په ګوشه ترې په ترسان وه
در ي څلور چوچه مـــرغان ترې شاوخوا
ګرزیدل څــــوک ازرده څــوک بې پــروا
ما پوښتنه خــــدمتګاره ځينې وکړه
ما ويل د اچوچه مرغان نودلته څه کا
ورته جــــوړ کړی مناسبه شانته ځای
پري چې اوسی اسوده د ژوند تر پای
ويل چې نه! دسيمساریو دا خوراک دی
ورځ کې څودانې چرګوړي استحقاق دی
موږ ژوندې يې هره ورځ ورته راوړو
دا خــــدمت دي سيمساریو ته يې کوو
ما چې وليدل عــــاجز، عاجز چرګوړي
چې نه کور ځانله لري نه کوم ځاي سوړي
بس چې کله سيمساری پرې ور ګذار شي
د چرګوړو ځينې ورکـــه خپله لار شي
زه او دوست شلوو غمګين پـــدغه راز
و لوي رب ته مـو په زړه شو راز او نياز
ربه دا د ژونـــد قانـــون عجيبه شان دی
چې دايوژوندی خوراک دبل حيوان دی
پدې دير کې کاشکې دا نـــه پيښيدلی
چــــې يوه، د بل چــــا ژوند نه ختمولی
کاشکې هر ژوندون ارامه کړی ژوند وای
دا چرګوړې به اخستی ژوندنه خوندوای
يو انسان ولې ژوندی د بل خوراک کړي
داګناه ده دغه کار به کوم بې باک کړي
لا تر اوسه دی حساب تــــه يــــم حيران
څه قانـــون دې د مخلوق ددې زمان
په بحرو کې هــــم همدا شانې پيښيږي
په وړو ماهيانــــو غټ نهنګ مـــړيږي
يا غرڅه چې د ليوه کله پـــه ښکار شي
وينې وزبيښي په غوښويې نشخوارشی
واې ليوه څومــره ظالمه او خونخوار دي
حقيقت کې انسان دې نه بد رفتار دی
د غوايې غـــاړه کــې تيز چــــاړه کړي تير
وينې تويې کړی په غوښه کړې ځان سير
د دنيا داسې قــــانون تــــه يم حــيران
دا سيستم دی د ژوندن پدی جهان
-------------------------------------
سميع الدين افغاني
م .کال
١٢ -
٢
-
٢٠١١
تل به نه وي
نه بل تل داپاچاهۍ نه عيش نوش وي
نه بــــه تل دا غلامـان حلقه بګوش وي
نه به تل وي دا مـــاڼۍ نه دا قصرونه
نه ساقي نه ميخا نه نـه باده نوش وي
نه به تل وي مــــازيګـــر د ګدرغاړې
دپی مخوچټو پيغلوجـــم،جوش وي
نه به اوړي کاروانونــــه په البند بيا
نه به بيا دپسرلـــي هغه خروش وي
که يوه شيبه له ځانه سره سوچ کړې
ددنياوعجايبوتـــه دې هـــوش وي
دا دنيادغـــه فضاه دا اسمـــانــونـــه
دسبحان دا عظمت به درته روش وي
کوم ساعت چې سترګې پټې له دنياشي
خپل پردي به دې دغمه سياه پوش وي
چې کـــري هغه بـــه رېــبي دامتل دی
بدکـردار به دې ترعمره بـاردوش وي
-----------------------------
سمیع الدین افغاني
م .کال
١
-
٢
-
٢٠١١
اسد ميوند
خدايه
خدايه عقل ته مې
ستاپه نوم شعوررا
خدايه زړه ته مې
داستاله نوره نوررا
دآسمان په شان يې
خپورپدي جهان كړه
خدايه فكرته مې
داسې لوى حضوررا
تكبرتاسره ښايې بس
ته ښه يې
خدايه ماته دانسان
دشان غروررا
چې په كې
اورداندېښنومې تل بليږي
خدايه ذهن ته مې
داسي يوتنوررا
دكعبي په تش درتګ
مې سكون نشي
خدايه روح ته مې
ستادعشق سروررا
په ژوندون مې تورو
شپوته كړه ځلانده
خدايه مرګ په حقه
لاره دمنصوررا
چې دي وزغمم دعالم
ډيري ناكاري
خدايه نوم داسد
نه،ماته صبوررا
اسد ميوند
نورالله وثوق
به نسل
رستاخیز میدان قاهره
............
تازیانۀ آتش
.......
صف شور
چه تصویرِ قشنگِ جاودانه
شده قابِ حواسِ هرچه خانه
فرشته کرده جا وا درصف شور
شکسته هیبتِ دیوِ زمانه
.........
به خود آغشته
شما بویِ هوای یار دارید
شما با نوبهاران کاردارید
جهانی را به خود آغشته
کردید
شما باهرچه دل دیدار دارید
...........
دستِ خستگی
کند قط قط ازان وحِ
صدا شان
که لرزان گشته قطعی
نامه هاشان
نمی بینی که در
میدانِ بازی
زدستِ خستگی
لغزیده پاشان
.........
قدنامه ها
چه میبارد ازین قدنامه ها
شان
بلای تان به جان جامه هاشان
زبوی نامه ها پیدای پیداست
که خم گشته خرامِ خامه ها
شان
..........
رخسارِ هوا
پریده رنگِ رخسارِ هواشان
شده پاشان حواسِ نابجا شان
تزلزل در تزلزل در تزلزل
بود پیوستۀ قطنامه شان
...........
میدانِ صلابت
به میدانِ صلابت روبیارید
برای جنگِ دل بازو بیارید
زسنگِ پوکِ شان آتش نخیزد
چرا خم برلبِ ابرو بیارید
...........
چشمِ نامبارک
که می ترسد زچشمِ نامبارک
فتاده برنگاهِ غیرتش لک
همی ریزد عرق ازروی هوشش
زچکچکهای تان پیوسته چکچک
.........
دهانِ یاوه ها
دهانِ یاوه هارابسته کردید
بلا راگیج وگنس وخسته کردید
به همدستی خونِ عشق واحساس
هوس را دسته دسته دسته
کردید
........
ستنگ
به میدانی که در هرگوشه سنگ
است
نگاهِ تان چه زیبا وقشنگ
است
صدای پرخروشِ لحظه هاتان
زهرسویی که می خیزد ستنگ
است
........
تازیانۀ آتش
سرودِ سرخِ رود عاشقانه
زده برجانِ آتش تازیانه
کشد هی شعله های نفرت تان
زکاخِ ناجوانیها زبانه
......
گروهِ لا ابالی
زمیدان فکرِ خالی رابرانید
بلای احتمالی رابرانید
به سنگِ نفرتِ آیینه هاتان
گروهِ لا ابالی را برانید
.........
کلافه
مترسیدا زهیولای قیافه
غرورِ سربزیرش لافِ لافه
نگاهِ خسته اش می گوید
ازدور
که سر در گم شده مثلِ کلافه
.......
.........
نورالله وثوق
سميع الدين افغاني
حيران يم
ځينو،ځينو انسانانــــو تـــه حـــيران يم
چې شکبر يــــې پـــه ظاهره او پنهان يم
پـه ظاهر به د ورورۍ نـــه درتــــه وايې
خود زړ ه پـــه ارا دو يې بدګمــــان يم
چې ته نه يــې بيا د بــل سره يــــې مخ شي
ورته وايې ز ه دې دوست په هر ميدان يم
خپلې ګټې به د بـــل په زيان کې ګوري
زه دا مکر، دوه مخۍ ته يې حيران يم
په هرلـــوري دنفاق اورونــه بل کړي
پدې کار کې باوري پرې د شيطان يم
سکني خواخوږ ي، ورونه سره بدکړي
بيا په هريوپاچاهي کړي وايې خان يم
که دبل ســره خاين شـــي ګناه ګار شی
خو ددين په نوم به څنګه مسلمان يم
د اخــلاص اود راستي ښکلې دنيا ده
پرې زوريږم غلطۍ تـــه يې حيران يم
صداقت اوورورولۍکې سرلوړي ده
ددوه مخـو په دوستي تل پښيمان یم
-----------------------------------
سميع الدين افغاني
م .کال
٦
٢ -
١ -
٢٠١١
داغلي زړونه
تورې وريځې طوفانونه
غــم لړلـــي مــــاښامـونه
بيا
آ
سمان ولــې په قهر دی
بد حالت دی بد روزګار دی
دي غمجن غمجن وختونه
نــــا اميد داغــــلې زړونه
ځوانيمرګ ښکلې ځواني ده
دنــــيا هسې ده فــــاني ده
ځـــي داوښــکو سيلابــونه
پرې لامده شول ګريبانــونه
ځوانيمرګ مـو نن بهار دی
جګ نښتر لــکه چنار دی
ربــــه راولــــې قرار بيا
د دې سيمې په ګلزار بيا
غوټۍ وسپړي خندا شي
خوشالي په هــره خوا شي
ربــه ختم دا مــــاتم کړې
خوشالي په هر قدم کړې
د اسمان لــمنې شنې کړې
د خوښۍ بلې ډيــوې کړې
ستا دربارته دوعـاګـوی يو
چې پــدې خــــبره پوی يــــو
صرف تحفه زمو ږ ايمان دي
دا ژوندون يـــو امتحان دی
--------------------------------
سميع الدين افغاني
م .کال
٦
٢
-
١ -
٢٠١١
هادی - عروسنگ *
اینطرف و آنطرف
اینطرف ازبهر ایمان میسپارد جانرا آنطرف از بهر جان ارزان دهد
ایمانرا
اینطرف بی لقمه نانی تا سحربیتابست آنطرف پالش نموده بهر بوتش
نانرا
اینطرف حرمت نهد برخالق ومخلوق او آنطرف گوید بریزید خون هر انسانرا
اینطرف محروم اما سر بلندو سر فراز آنطرف بوسد خاک پای هر سلطانرا
اینطرف صدق وصفاوحرمت وانسانیت آنطرف همراست دایم شر و هم شیطانرا
اینطرف یاری کند با یاوران و همدلان آنطرف بهر مقام ، سودا کند
وجدانرا
اینطرف چون قول داد تا پای جانش میبرد آنطرف با پا زند هر قول وهر
پیمانرا
اینطرف باحسن خلق وعدل وداد ومردمی آنطرف بالا کشد بهر قضا دزدانرا
اینطرف قولش بسان مردمان صادقست آنطرف محکم فشارد دست نامردانرا
اینطرف چون گوسپندان تابع هررهبرست آنطرف حاکم کند بالایشان دزدانرا
اینطرف توفان خشم خویش را جاری کند آنطرف باید بداند زور آن توفانرا
اینطرف بیرون بریزد ظالمان آنطرف آنطرف بالا کشد مردان آندورانرا
25 - 12 -2010
*عروسنگ نام کوهیست در رخه ی پنجشیر
حفیظ مليار
د
مورپاکی شدی
وطنه مينه د
د وينو په رګو کی لرم
ستا سر لوړي د
پښتنو جګو شملو کی لرم
د غيرتونو انګازی
د په اسمان کی ګرځی
ځکه زمريان د لوړو
غرو په سردرو کی لرم
مونږ افغانانو خو د
مور پاکی شدی رودلی
د حمت درس می له خپل
موره په زانګو کی لرم
وطنه اور که په تا
بل دی زه سوګند يادوم
داسی زوريږم لکه زړه
چی می لمبو کی لرم
که مهاجر يم روح روان
می هلته تا سره دی
څنګه به هير شی پلار
نيکه می هديرو کی لرم
وطنه زيری درکومه
چې ګلبڼ به شې بيا
د لر او بر واړه
بلبلې په نغمو کې لرم
روباب لاشته دی منګی شته
دی او سه تار هم شته دی
چلم هم شته دی
خماريان هم په ديرو کی لرم
دا د حفيظ مليار غزل
به ياقربان غوندی شي
ملالې پيغلې لر
او برو پښتنو کې لرم
مليار ويانا
اسدميوند
راووځه
راووځه له
تيارونه، درڼالوري ته راشه
څيري توري
شپي كړه، دسبالوري ته راشه
مات كړه
ځنځيرونه ددي وخت درواجونو
پريږده رقيب
شاته ،ته زمالوري ته راشه
تورداغ
دزماني له خپل كوراوكلي لركړه
ويښ كړه
غورځنګونه، دويښتيالوري ته راشه
چوپتياپه
توردرياب كې ډوبيدل او وركيدل دي
چيغه شه
څپوكې ،دغوغالوري ته راشه
داژوندبه عبث
نه وي،دمردانوقافلوكې
په مرګ هم
پدي لاره، دليلالوري ته راشه
منم چې
ستاخوښيږي سيم اوزرددي جهان
آشنالږدعلمونو،ددنيالوري ته راشه
اسدڅه
پروانكړي ستادمال اوحسابونو
په ننګ دخپل
وطن ، دريښتيالوري ته راشه
انجنیر
حفیظ ا له حازم
دیده به چشم
رمز در نگاهت
مرز خلوت بود
و سپیده ها
از بهم خوردن مژگانت
خواب می شکستند
و آفتاب هنگام لغزیدن
از هم بوسی ات
در عطش میسوخت
و نجوایی سر میداد
وتکرار زمزمه میکرد
ای کاش
رفتن در من ساکن بود
و حضور جاودانه
تا در دید چشمت
مکانم
و در تو میماندم
تا یاوه گردی ها اذیتم نمیکرد
و حسرت در من قالب نمی گشت
ومن
سکوت میکنم
و خاموش میمانم
و نفس را در خود میمیرانم
تا اذیتت نکند
و راه تمامین شب را
در گزرگاه نور میمانم
تا امتداد روشنایی
و تا صبحگاهان
تا تو چشم گشایی
و من ترا در دیده داشته باشم.
سروده یی از انجنیر حفیظ اله حازم
وکفر سجده جو شده
زمین پر از گلان سرخرو شده
جوانی و طرب نصیب خو شده
عجب قیامتی ببین عزیز من
که ملایک به نو بهار بلخ رو شده
زمان چه رازگو شده
زمخت خنده رو شده
و کفر سجده جو شده
امام باده جو شده
حیای دختران همه به پرده سو شده
مرید تنگد ل به جستجوی او شده
سفیدی و سیاهی از میانه دو شده
فقط امشب عروس نیک خو شده
طبیب درد جو شده
رقیب نیک خو شده
و مست شرمرو شده
زباده یی که در سبو شده
نورالله وثوق
جادةِ جنون
.....
قطارِ فتنه
قطارِ فتنه ازره میرسد باز
جهالت قصه کوته میرسد باز
بترس ازچهچه خواندن هایِ
اینان
بگوشم کندنِ چه میرسد باز
......
فروغِ خستگی
.
به اینِ رنگی که هرسویی
روانیم
فروغِ خستگیهایِ روانیم
به هرجایی که پاتوقی بسازیم
صدایِ ماتمی را آشیانیم.
....
مزاج دمدمی
مزاجِ دمدمیِ ما چه نازاست
که بررویِ جهانی بازِ بازاست
به هرجایی که بویی گندِ پستی
است
پی فرمانبری گردن فراز است
.........
مستیِ سراب
مپنداری که موجِ پرخروشیم
نویدِ خشکیِ دریایِ هوشیم
به هروادی که مستیی سرابی ست
دراوما غرق برقِ نای ونوشیم
.........
جادةِ جنون
میانِ شعله های مستِ بازی
خودت را عینِ آهن میگدازی
به جایی جادةِ جهل وجنون را
که دیده باچنین گردن فرازی
......
احساسِ بینش
خروشِ شعله هارا رنگ وباریم
بلای جانِ فکرِ نوبهاریم
به جز سربازی احساسِ بینش
به هرکاری که میبنی بکاریم
.......
تیشه ریز
به چشمِ هرخسی زان روعزیزیم
که ازمیدانِ دل پادرگریزیم
پی ویرانگری ریشةِ خویش
رفیقِ راهِ هرچه تیشه ریزیم
.......
جوالِ گریه
بود فردای مان آیینةِ دوش
تمامِ لحظه ها مان خالی ازهوش
به کاغذ گشته اینجا تخمِ خنده
من وعمری جوالِ گریه بردوش
.......
گردنِ هوش
نوارِ پوک وسرگردانی ای دل
صدایِ لکّةِ دامانی ای دل
بود عمری به روی گردنِ هوش
تمامِ لحظه ها تاوانی ای دل
........
بست
زبس ما آسمانِ مست داریم
برای هرهوایی بست داریم
درِ اندیشةِ ما بازِ بازِ باز
است
فراری جان کجا بن بست داریم
.........
عرق پرورده
که می گوید که بادنیا به
کینیم
به هرمیدان که جویی اسبِ
زینیم
جهانی را سواری داده عمری
عرق پروردةِ هرنازنینیم
...........
نورالله وثوق
نادرصدیقی- دو شعر تازه
فریاد
بیمار مهاجر
طبــــیی کو مرا تیمــــار سازد
علاج ایـــــن تن بیـمار ســــــازد
غربیم، بی نوایـــــم،بی دوایــم
کجا باشـــــد علاج دردهـــــایــم
که ازاحوال زار من بپرســـــد
نوای قلـــــب بیمارم بـــــپرســـد
کسی ازدردجانم نیـــــست آگاه
نمیـــــدانم چه ســـازم باغــم وآه
مرایک یاروغم خوارنبــــاشد
خبرگــــیر وپرســــتاری نباشـــد
شنو فریاد من تا آسمان هــــــا
زدرد ونالـــــــه ام برپافــــغانـها
طبـیت بامنش یاری نـــــــدارد
ســرلطف ووفاداری نــــــــدارد
مرا باور چنانم بود اینـــــــجا
که دردم راکــــند بهـــــترمــداوا
ندانستم که اینجاهـم غریبــــــم
اگرصــد بارنالــــم کو طــــبیبم
درین کشورمهاجرنام باشـــــد
مرا یک روزکــی آرام باشـــــد
نکردم خنده ی یکد م درین باغ
ندیدم جزگزندی اندریـــن راغ
ز جسم زار من ناله بدر شـــد
تن پر درد من از بدبدتـــرشــــد
همیشه دردوآه من فزون است
زدردم بند ازبندم بیرون اســـت
به غربت آشنا گشــــــتم خدایا
به غم ها مـبتلأ گشـــتم خـــدایا
نوای جان بی جانم چــــنین باد
مرا شور شرر بارم چنـــــین باد
شنویارب زمن این شوروافغان
که بس زنده باشــد نالــــه ًجــان
نباشم ناامید از درگــــــــــه تو
بود رازی زذات اگـــــه تــــــــو
که باشد تا بفریاد م دهد گـوش
بحال زار نا شادم دهـــــد گوش
که باشد رشته جانم کنــــــد وا
کند این درد جان کاهـــــم مداوا
تولطفی کن زدرگاهت بجـــانم
توروشن کن بنوری چشــم جانم
رهایم کن زغم حاجت رواکـن
بدرگاه نیـــازت آشنا کـــــــــــن
نکردم طاعتی چندان بعمـــرم
خداونـــدا پذیرشو تو عـــــــذرم
خطا کردم ببخشأ جرم مــــارا
زمین وآسمـــان بار گنـــــــاه را
کنــم بردرگهت شور و نوا ها
به فضلت چشم رحمت راتوبکشأ
خدایا زارمسکـــــــــین وفقیرم
کی باشد جز تو یارو دستــگیرم
همه درد از خــدا باشد بدانـــم
بدرگاهش شـــفاباشد بدانــــم
بدرد خویش می بینم صـــفائی
نهان باشد دروراز خـدائــــی
صدیقی ناله از بیمار خـــــیزد
زقلب زارمن بســیار خـــیزد
18.12.2010 نادرصدیقی
چهره رسوای تاریخ
خطاب به پاکستان
دشمنا !
در عر صه تاریخ سهم می سازمـت فتنه گرچنگیز وش!در گیر و غم می
سازمـت
قصه های راد مردان پتــــــــــــــــــان یادت نره سرخم و شر
منده بودی ،باز هم می سازمـت
آنچنان تیری به حلقت می زنم تا ســـــــــر کشد سخره و رسوای صد
دیروحرم می سازمــــت
چهــره زشت و کریهت از کسی پو شیده نیست بازهم مهفور و رسوای امم
می سازمـــــــــت
در حریم پاک ما گر میگذاری خطـــــــــــوه ای پای نا پاکت شکسته
صد قلم می سازمــــــــت
بی حجاب خاص و عامت میکـــنم ای د دمنش پرده رازت دریده بی رقم
می سازمــــــــــــت
ساختی هم چون جهنم کشــورم را ای عــــــدو تشنه لب بی ابرو مرزا
قلم می سازمــــــــــت
از شکست دشمـــــــــــــــــــــــنان ما اگــه نئی غرق طوفان
بلد در هر قدم می سازمــــــــــت
گر چنین کار شنــــــــــــــیع و ناروا داری روا حلیه ای گرای کج
رقم دورازحرم می سازمت
پایه و بنیاد تو از ریشه کج بنـــــــــــهاده اند عاقبت در پیش
عالم سربه خم می سازمــــــت
مهاجرافغان پردرد ما از سوز دل گویـــــــــــــد ترا
زیرو رو زیر و زبر هم زیرو بم می سازمـــــــــت
( نادر کار گر صدیقی )
چهره رسوای تاریخ
خطاب به پاکستان
دشمنا !
در عر صه تاریخ سهم می سازمـت فتنه گرچنگیز وش!در گیر و غم می
سازمـت
قصه های راد مردان پتــــــــــــــــــان یادت نره سرخم و شر
منده بودی ،باز هم می سازمـت
آنچنان تیری به حلقت می زنم تا ســـــــــر کشد سخره و رسوای صد
دیروحرم می سازمــــت
چهــره زشت و کریهت از کسی پو شیده نیست بازهم مهفور و رسوای امم
می سازمـــــــــت
در حریم پاک ما گر میگذاری خطـــــــــــوه ای پای نا پاکت شکسته
صد قلم می سازمــــــــت
بی حجاب خاص و عامت میکـــنم ای د دمنش پرده رازت دریده بی رقم
می سازمــــــــــــت
ساختی هم چون جهنم کشــورم را ای عــــــدو تشنه لب بی ابرو مرزا
قلم می سازمــــــــــت
از شکست دشمـــــــــــــــــــــــنان ما اگــه نئی غرق طوفان
بلد در هر قدم می سازمــــــــــت
گر چنین کار شنــــــــــــــیع و ناروا داری روا حلیه ای گرای کج
رقم دورازحرم می سازمت
پایه و بنیاد تو از ریشه کج بنـــــــــــهاده اند عاقبت در پیش
عالم سربه خم می سازمــــــت
مهاجرافغان پردرد ما از سوز دل گویـــــــــــــد ترا
زیرو رو زیر و زبر هم زیرو بم می سازمـــــــــت
( نادر کار گر صدیقی )
سيد رحمن وګړپال
غزل
د كـــــــــــفـــــــر غلــــــــبـــــه چـــــــې مې توبو
ته نه پرېږدي
زاهـــــــــــده تــــــلـــــــوســـــــه مـــې ميكدو ته نه
پرېږدي
د حــــــــق پــــــــه مــــــــړو اوړي تـورې خاورې په نا
حقه
منصوره عقيده مـــــې دار خــــتــــو تـــــه نــــــه
پـــرېږدي
په حــــــــال مـــــې غـواړم توى كړم لپې لپې اوښكې زه
پښتون احساس مې اوښكې توئيدو ته نـــــه پـــرېږدي
نـــــه دي د زغــــمــــلــــو د رقـــيــــب دغــــه
نــــــــادودې
په خپل كور كې مو خپل منځ كې پښتو ته نه پـرېږدي
روژه يـــــــم خـــــو د ښـــــكلــــو پـــــه ازان يـــې
مـاتوم
بـــــې عــــلـــمـــه مـــحتسب مې ماتېدو ته نه پرېږدي
ښكلې مې خوښېږي خو ايمان بـــــانـــــدې ډارېــــږم
ســـــــــــتونـــــه جـــــــل وهلــــــي مې توبو ته نه
پرېږي
سيد رحمن وګړپال
اسد ميوند
ته
ويده وي
ته ويده وي،
چې دستوروكاروان تيرشو
ته ويده وي،
ستاپركلي جانان تيرشو
تاپه خوب
كې دخوبونوڅه تعبيركړ
چې دي فكر له خپل ځانه هم
صغيركړ
تادګلوتاندي څانګي كړلي ماتي
تا
په دام کې د
صياد
خپل
ځان اسيركړ
ستادخيال
اودخوبونوزمان تيرشو
ته ويده وي،
ستاپركلى جانان تيرشو
تاپېغام دخپلوهيلود
درياب څپوته ووي
تاد زړه بې شانه درد
دې درباب نغموته ووي
ته ساقي سره ديره شوې تشول دي
ډك جامونه
تابد،رد،زما
د
خلكودمحراب سجدوته ووي
په هوش نه يې
!
درنګونوجهان تيرشو
ته ويده وي،
ستاپركلى جانان تيرشو
تاتياروكې وه نغښتلي دژوندشمع
تاپه اوښكووه ستايلي دژوندشمع
تاپه شپه كې دسباناري وهلې
تاپه خپله وه وژلې دژوند شمع
ستاپه غم كې ،پتنګ سوى سوزان
تيرشو
ته ويده وي،
ستاپركلى جانان تيرشو
تادوريځو له انباره جوړول تل
مرچلونه
تادخيال وركه دنياكې هسكول تل
محلونه
ته له ځانه خبرنه وي،له جهانه
خبرنه وي
تادحوري پر مړوند تل مدام كول
خوبونه
ته ويښ نه
شوي،دخيالونودوران تيرشو
ته ويده
وي،ستاپركلي جانان تيرشو
تادژوندتوروتيارونه درڼا
وړانګې شړلې
تا
دژړاهري سلګۍ ته
دخنداغوټۍ ويلې
تانه هېردنوروغم و،خپله ياده
خوشحالۍ كې
تادپيغلوپررخساردځوانۍ لوبې
كولې
د اسد په هره
سا كې ارمان تيرشو
ته ويده
وي،ستاپركلي جانان تيرشو
اسد ميوند
محمدنادر کارګر صدیقی
بارغربیی
هرد می از بار غربت گریه سوزان کنم
یکــد می بار غربیی رازخود پنهان کنم
یک دمی خواهد دلم در دشت ودامان
سرزنم
خانه وفرزند را بی سر وبی
ســـــــامـان کنم
یک د می نا چار بار خار وخس برجان کنم
یک د می از حال غربت رحم با نادان کنــم
یک دمی از ظلم وجور روز گار وجنگ
وخون
گادرگودال نیســـتی گاه جـــــان
قربـــــان کـــنم
یکدمی مسکن گزنیم در کنج ویران ناگـهان
یکدمی این جان ودل با دوستـان مهمان کنم
یکدمی از سوز وساز دل بخوانم چند
سرود
رند ومست وساقی را من واله وحیران
کـنم
یکدمی سـاقی شوم روم ازخود
بـــــــه دور
یکزمان من جان خود قربان این مستان کنم
نادرکارگر
صدیقی 2000 - 10- 16
عبدالسلام
اندړ
لېوني خيالونه
نن مي په سر کي
څوخيالونه لېوني دي
په لــويـه
لار کي
څـو ګامـونـه
لـېوني
دي
د درواغو په سجدويې جنت وران کړی
زاړه شيخان،که محـرابونـه
لـېوني دي
پورته جګـو بـرجـوتـه
سپـي خـتلي دلته
سپي دي لېوني،که منارونه
لېوني دي
هدېرې وراني،خوني وراني
،کوڅې وراني
دلته پـيـران کـه
زيـارتـونـه لېونـي دي
ميخانې ته به سجده په اخلاص وکړمه
که يې ساقي،که يې جامونه لېوني دي
ديدار دخپل جا نــان ته
به مـي ورسوي
که پاس پرسرمي آسمانونه لېوني دي
عبدالسلام اندړ
آرزو پوپل
ازسلسله قصه ها برای کودکان و نوجوانان
د ر انتظار عید
مریم، شب بعد از صرف غذا می خواهد از پدرش بداند، که چند روز دیگر به عید
باقی مانده است.
پدرش به جوابش می گوید:
- یک هفتهٔ دیگر.
* * *
مریم بی صبرانه منتظر عید است.
روز های عید، روز های پر از سرور و خوشی هستند. اطفال لباس های تازه و تمیز
خود را به تن می کنند و از بزرگان خانواده و دوستان نزدیک مقداری پول به
عنوان عیدی به دست می آورند.
در روز های عید با وجود رفت و آمد مهمانان پدر مریم کوشش زیاد می نماید یک
قسمت زیاد وقتش را با مریم بگذراند و او هم اجازهٔ همراهی کردن پدرش را در
زمان دید و بازدید از فامیل و دوستان دارد. مادر مریم در روز های عید با
پختن غذاهای دلخواه مریم و پدرش سبب خوشی خاطر هر دو می شود.
* * *
به مناسبت حلول عید مادر مریم برای او دو دست لباس جدید را تهیه دیده است،
که مریم در روزهای عید به تن خواهد کرد. مریم از مادرش می خواهد بداند، که
لباس های جدید او چی رنگی دارند؛ ولی مادرش با خنده تقاضای صبر و حوصله را
از مریم نموده به جوابش می گوید:
- از این بیشتر، که تو به منظور حلول عید دو جوره
مریم با قهر و نازی به خصوص به مادرش نگاه کرده اظهار می دارد:
- چرا مرا آزار می دهی؟ لطفا رنگ لباس هایم را بگو! اگر نه گفتی پس فردا من
خود را مریض می اندازم و به مکتب هم نمی روم.
مادرش مریم را در آغوش گرفته می بوسد و او را متوجه این موضوع می نماید، که
اگر او فردا به مکتب نرود، پس از درس عقب خواهد ماند و هم فردا امکان آن را
نخواهد داشت، که با همصنفان و دوستانش در ساعت تفریح بازی نماید.
مریم قبول می کند، که مادرش درست می گوید. صرف به خاطر دانستن رنگ لباس های
جدیدش او نه باید از دیدار دوستان و همصنفانش صرف نظر نماید. و از همه
مهمتر او نمی خواهد از درس عقب بماند، زیرا مریم با شوق و علاقهٔ زیاد به
مکتب می رود.
* * *
وقت به بستر رفتن مریم رسیده است. او باید به اتاق حمام رفته دست و رویش و
دندان هایش را تمیز نماید. بعد از به تن کردن لباس های خواب مریم از پدرش
خواهش خواندن یک قصه از کتاب دلخواهش را می نماید.
پدرش به خواهش او لبیک می گوید. با تمام شدن داستان پدر مریم او را بوسیده
برایش خواب خوش و راحت آرزو میکند. مریم با رفتن پدرش چشم هایش را می بند و
به خواب می رود.
* * *
روز دیگر بعد از باز گشت از مکتب، صرف غذا و انجام دادن کار های خانه گی
، مریم اجازهٔ بازی با دوست خوبش مژگان را ، که در همسایه گی
شان زنده گی
می نماید، به دست می آرود.
مژگان دختر مهربانی است. ولی او زیادتر اوقات خیلی غمگین است؛ چون مژگان
پدرش را چهار ماه قبل از دست داده است. بعد از وفات پدر مژگان مادرش مجبور
است، که تنها او را بزرگ نماید و هم جهت پیدا کردن پول برای پیشبرد زنده
گی روزمره کار نماید.
مریم از غمگین بودن مژگان همیشه ناراحت می شود و زیادتر اوقات انتخاب بازی
را به او واگذار می کند.
مریم با دیدن مژگان به خوشحالی به طرفش دویده او را در آغوش می کشد و می
گوید:
- می دانی، که یک هفته بعد عید است؟
مژگان جواب می دهد:
- بلی، می دانم.
مریم به چشمان مژگان نگاه می کند و می خواهد از چشمانش جواب سوال خود را
دریافت نماید، که چرا مژگان از حلول عید احساس سرور نمی نماید. مژگان طاقت
مقابله کردن با نگاه ها مریم را ندارد و با نگاه کردن به یک جهت دیگر کوشش
آزادی خود را از چنگ نگاه های او می نماید.
مریم می پرسد:
- چه حرف است؟ لطفا مرا هم آگاه بساز!
مژگان پاسخ می دهد:
- هیچ حرف نیست. لطفا راحت باش! امروز در مکتب چطور گذشت؟
مریم می گوید:
- لطفا کوشش عوض کردن حرف را نکن! چرا فرا رسیدن عید ترا خوشحال نمی سازد؟
مژگان به جوابش اظهار می کند:
- نبودن پدرم مرا بسیار رنج می دهد. این اولین عید بدون پدرم است.
مریم از مژگان خواهش می نماید، که لطفا کمتر غمگین باشد و می گوید:
- من با تو وعده می کنم، که در این عید همهٔ روز ها را با تو سپری خواهم
کرد و ما با هم آن قدر وقت خوش خواهیم داشت، که تو اصلا وقت غمگین بودن را
نیابی.
مریم جهت جلب توجهٔ مژگان به جهت دیگر به او این خبر را می دهد، که او به
مناسبت حلول عید دو جوره لباس تازه از مادرش هدیه خواهد گرفت و می خواهد از
مژگان هم آگاه شود، که آیا مادرش برای او همچنان لباس های جدید جهت فرا
رسیدن ایام عید تهیه دیده است.
مژگان جواب می دهد:
- فکر نمی کنم، زیرا مادرم پول کافی برای خریداری لباس جدید را ندارد.
حالا بیا، که با هم بازی کنیم!
* * *
بعد از بر گشت به خانه مریم در جستجو مادرش می شود. او در آشپزخانه مصروف
پختن غذای شب است.
مریم به مادرش سلام کرده می گوید:
- مادر جان، من در این عید لباس های جدید نمی خواهم و هم نمی توانم هدیهٔ
شما را قبول کنم.
مادرش او را با تعجب نگاه می کند و می خواهد علت رد هدیهٔ عیدی اش را از
مریم بداند.
مریم به پاسخ مادرش می گوید:
- چونکه مژگان هم در این عید لباس جدید دریافت نمی نماید. زمانی که دوست من
با لباس های کهنه اش عید را سپری می نماید پس من هم لباس های کهنه ام را به
تن می کنم و کدام ضرورت به لباس های تازه ندارم.
مادرش می خواهد از مریم بداند، که چرا مژگان در این عید لباس تازه بدست نمی
آورد.
مریم جواب می دهد:
- آیا نمی دانید، که مادر او پول کافی ندارد و نمی تواند برای او لباس های
جدید خریداری نماید.
* * *
یک شب قبل از عید مریم در اتاقش مصروف رسامی است، که پدر و مادرش بعد از
کسب اجازه داخل اتاقش می شوند. پدرش او را مخاطب قرار داده می خواهد
بداند، که آیا او برای چند لحظه به اتاق نشیمن آمده می تواند.
مریم می خواهد علت ضرورت رفتن به اتاق نشیمن را بداند. پدرش جواب می دهد:
- ما برای تو یک خوش خبری داریم، که آن را صرف در اطاق نشیمن به تو خواهیم
گفت.
با رفتن به اتاق نشیمن و دیدن مژگان در آنجا مریم کمی تعجب می کند. پدرش از
مریم تقاضا می نماید در پهلوی مژگان جا بگیرد و ادامه می دهد:
- چون فردا عید است مادرات و من برای هر دوی شما یک هدیه داریم، که
امیدوارم مورد پسند شما قرار گیرد.
مادر مریم هدیه های عیدی او و مژگان را در مقابل شان گذاشته از آنان خواهش
باز نمودن آنها را می نماید. مریم و مژگان با خوشحالی ، لبخند زنان تحفه
های خود را باز می کنند.
این امکان ندارد!!!
هر کدام از این دو نفر به مناسبت حلول عید دو جوره لباس جدید هدیه گرفته
اند. مریم و مژگان از جا های خود به پا شده مادر و پدر مریم را در آغوش می
کشند و پیوسته تشکر تشکر صدا می زنند.
* * *
بعد از رفتن به تاق مریم میان شان این مباحثه آغاز می شود، که کدام لباس در
کدام روز عید باید بر تن شود. مریم می خواهد در روز اول عید لباس سرخ رنگ
جدیدش را به تن نماید. مژگان هم این را می خواهد. مژگان هیجانی می گوید:
- فردا همه فکر خواهند کرد، که ما هر دو خواهران دو گانه گی
هستیم.
هر دو با هم می خندند و مژگان از مریم می پرسد:
- چند ساعت دیگر باید تا فرا رسیدن صبح منتظر باشیم؟ من بسیار خوشحال
هستم، که فردا عید است.
کلن - جرمنی
زرلښته
حفيظ کاناډا
افغانه
ښځه
ښځه
حيا ده لوپټه د عزت
ښځه
ښکلا ده د ژوندون مرحمت
په يوه
لاس ښځه جهان زنګوي
په بل
زانګو او ماشومان زنګوي
ګردې
نړۍ کې قهرمانې ښځې
سل
افرين په تا افغانې ښځې
په بسم
الله باندې هر کار پيلوې
پاکې
ستوره او مسلمانې ښځې
ښځه
ښادي او خوشحالي د ژوندون
ښځه
ډيوه او رڼايي د ژوندون
ښځه
غوټۍ ده دګلونو څانګه
ښځه
ښکلا ده نورونو وړانګه
هره يو
انسان ته محترمې ښځې
ماته
له هر چانه معظمې ښځې
په
پاکه غيږکې اتلان وروزه
هر
تجاوز ته فاتحان وروزه
له
تانه ځارشمه افغانې ښځې
اې په
نړۍ کې قهرمانې ښځې
د سولې
غږ په هر افغان ېې ښځې
ته
حفيظ د زړه ارمان ېې ښځې
ستا
دحيا ستا د عفت نه قربان
ستا د
ايمان او عقيدت نه قربان
زرلښته حفيظ
سولې ته
جنډۍ تړئ
ای د وطن پيغلې
غبرګ لاسونه په زيارت کيږدئ
سولې ته
جنډۍ تړې نذرونه په زيارت کيږدئ
****
جوړی
کتارونه په هوا کې دسپين غر په لور
پاس په
اسمانو کې لړۍ لړۍځي تورغر په لور
والوزئ
شاهين شئ قطارونه د خيبر په لور
بيا د سولې
غږ شئ د پښتون د لوې ټبر په لور
****
زرکې په شان
لاړ شئ ارمانونه د غيرت کيږدئ
سولې ته
جنډۍ تړئ لاسونه په زيارت کيږدئ
****
بيا چې بورۍ
نه شي دوطن داغيرتي ميندې
بيا چې
کونډۍ نه شي دوطن دا ګلالې ناوې
بياچې ديتيم
ژړا وانه ورمه د تنکي بچي
بيا چې بدل
نه شي په ويرونو دازمونږ ښادي
****
جوړتری
بيرغونه سره شالوونه په زيارت کيږدئ
سولې ته
جنډۍ تړې لاسونه په زيارت کيږدئ
****
خداې خو لوې
بادشاه دی که قبوله مو سوالونه شي
ختم شي د
وير شيبې خوشحال مو خفه زړونه شي
بيا (حفيظ)
شي ښاده د ارمان غوټۍ ګلونه شي
هر خواته
مستي وي د ډولونو اوازونه شي
****
خداې ته
هيله وکړې ارمانو نه په زيارت کيږدئ
سولې ته
جنډۍ تړې لاسونه په زيارت کيږدئ
سميع الدين افغاني
د سولې دښمن
چې وې د سولې او صفا خبرې
د افــــغانــــانو د پخلا خــــبرې
وي د ورورې اوبې ريا خبرې
دا د لستوني مــارا نکارکوي
دی په جنګو کې خپل هستي غواړي
د افغانــــانو تبــــاهـــي غــــواړي
ځانله بزنس دبل نيستي غواړي
ځکه د ســــولې نــه دئ ډار کوي
دی
د سبا ورځــــې حساب بيرو ي
د خپل کړه وړونه ېې
ځواب
بيروي
دی
د کاذب وجدان عذاب بيروې
پــــه ســــولې کلــــه اعتبــار کوي
زموږ
مالت ېې په سوراور
سیځلی
د چا خرمن د چا ېـــې کور
سیځلی
زمو ږ وطن ېې لور په لور
سیځلی
دغه جانې کار دخـــونخوار کوي
دی برالا د بـــل په ډول ګډيږي
په سپين ستر ګئ دبل په زورغږيږي
خبره يو وي خو دئ نور غږيږی
خاين دښمن دې چم د مار کوي
د شرق اوغرب دوئ په فرمان دي
هسې پــــه نوم بــــاندې افغان دي
دوئ مو لسټونې کـــې ماران دي
صرف افغانيت په خوله اظهار کوي
دو ئ پښتانه هـــم پشئي وژلي
هم يې ازبک نورستاني وژلي
دوئ د افشار واړه بچي وژلي
اوس هم په جنګ باندې ټينګارکوي
راځئ اي ورنــــو اتحاد جوړ کړو
چی سره يوشو خپل هيوادجوړ کړو
سوله يوالي تــــه بنياد جوړ کړو
پردي په جنګ باندې تلوار کوي
دا د باتورو شاځلميانو کور دی
دبا ايمانه دين دارانـــو کور دی
د بــــاعزتــــه افغانانوکــــور دی
افغان په سولې تل
اسرارکوي
--------------------------------
م کال
١ - ٦ - ٢٠١٠
محموداياز
غزل
له خنداډکه زندګي راباندي ودرېده
بېخي راټپه سوه،بېخي را باندي ودرېده
اوس به يوازي له دې وخته جنګ ګټمه څنګه
مرسته دهريوه سړي راباندي ودرېده
خزانه! ستاسپېروسپېروګرځوپه مخه کړمه
هره عطاچي دسپرلي راباندي ودرېده
پرون باچاوم دوې روپۍ به مي ماښام راوړلـې
نن ددوولاسومزدوري راباندي ودرېده
بې وخته پرېښودم بدبخته بخت په نيمه لاره
بې وخته داښکلې ځواني راباندي ودرېده
لېږونکى:
رفيع الله مندوخېل
|